Embed

Benim Hikayem - Bölüm 2

Evet yazmak için yeni bir gün yeni bir heves ama hep aynı ve anlatılamamış o eski hikaye; yani benim hikayem.En son size çok sevdiğim bir arkadaşımdan ve ona olan sınamalarımdan söz ettiğimi hatırlayorum.Ama tam olarak anlatmamıştım sanırım ya da anlatamamıştım ama şimdi kendimi hazır hissediyorum.Aslında konu başlığı olarak sınamalar sanırım biraz yanlış oldu.Ben tümüyle onu ve beni anlatacağım. – One Day kitabındaki gibi Em ve Dex, Dex ve Em – Tabi ben ve o kulağa çok cazip gelmiyor.Tuhaf bir şekilde gizemli ama ne kendi adımı ne de onun adını söyleyebilecek cesaretim yok.Yani aslında yan yana söylemeye yüzüm yok desem daha uygun olur sanırım.Başlamadan önce uyarmak istiyorum.Aşk dolu bir kitabı yeni bitirdim.Dolayısıyla gereksiz duygusallaşabilirim. – evet biliyorum bu duygusal durum benim için artık alışıldık ama rahatsız edici mi bunu bilmiyorum.Öyle olmamasını ummaktan başka da kurtuluşum yok sanırım. – Neyse yine fazla uzattım.Onunla ilkokulda tanıştım sınıf arkadaşımdı yani.Dediğim gibi her zaman yanımdaydı.Birlikte oyun oynardık - hani şu meşhur kovalamaca oyunu – eğlenirdik işte anlacağınız ya da ne biliyim işte üzgün bir durumda birlikte ağlardık.Onu ağlarken gördüğümde dayanamaz ben de ağlardım.Ama bir de tuhaf bir şekilde -küçük bir kızdan beklenemeyecek kadar tuhaf- onun yanında kendimi çirkin bir kurbağa olarak hissediyordum.Aslında sadece onun yanında değil sınıfımdaki diğer herkesin yanında da.O üzücü tuhaf duygu vardı.Onunla tanıştıktan sonra aynayla da tanıştım aslında.Bilirsiniz işte onun karşında nasıl göründüğümü merak ediyordum ya da onun bana baktığında ne gördüğünü.Güldüğümde yüzümün aldığı şekli gördüğüm gün gülemeye küstüm ben.Aslında hala içten içe küsüm.Aynaya bakıp ‘onun yanında gülmek yok tamam mı, diğer hiç kimsenin yanında öyle kahkaha atmak yok sadece dudakların kapalı hafifçe gülümse diyordum’ kendi kendime.İşte bu ikilemle büyüdüm ben; onun yanında mutlu muydum yoksa berbat mı hissediyordum bir türlü karar veremedim.Aslında aşkta böyle bi şey değil mi zaten.- Hem herkes duysun hem de hiç kimse bilmesin aşkın ta kendi paradoks.- Alakasız oldu biliyorum ama. Benimki de paradoksun tuhaf bir versiyonu.Onun benim hakkımda ne düşündüğünü deli gibi merak edip, onun beni sevmediği gerçeğine kulak tıkıyordum.Böyle kolayca söylediğime bakmayın.Sevdiğin kişinin seni sevmediğini bilmek.Onun seni sevmediğini kabullenmemek için uğraşırken, her yeni gün bakmaktan korkutuğunuz o gözlerin içinde başka birini görmek.İşte bu çok acı,berbat,korkunç,biçare.- Aklıma şu anda gelen bütün kötü sıfatları saydım.Sizlerde kendinize gore bir şeyler ilave edebilirsiniz - Artık ne kadar kötü,romatik,alışıldık ya da ağır yazdığım umurumda değil.Müşkülpesent halimden vazgeçiyorum artık.Sadece ağlamamak için yazıyorum.Boş yere akıtılan göz yaşlarını satırlara çevirmek içinYazmanın büyülü gücünü keşfettiğim, iliklerimde hissettiğim gün.Göz yaşının değersizliğini anladım.Senin için çoğu zaman önemli bir nedene dayandıramadan ağladığım zamanlar var.Acıyorum o zamanlarda ki halime.Gerçekten neden ağlıyordum.Beni sevmediğin için mi?, başka birini sevdiğin için mi?  yoksa sadece şu tuhaf pis kurbağa hissinden dolayı mı ? belki de çok başka bir nedeni vardır.Sevdiğinizin kişiyi kandırıyor olmanın verdiği utanç.İçimden başka şeyler geçirip sana başka davranmak.Bir türlü kabullenmediğim şu olması gereken arkadaşça.Bir türlü aramızdan ayrılmayan çakılı o arkadaşlık.Düşüncelerimi – hani şu arkadaşça olmayanları –söyleyemeye yüzüm yoktu.Bugüne kadar bir türlü dışa vurulamamış ve muhtemelen müebbet yemiş lanet olası cümleler birikti içimde ve artık mide mi bulandırıyor.Kusura bakmayın burada üzüntüleri mi kusuyorum hatta kafanızı başka tarafa çevirin mideniz bulanmasın.Mesela sana hiç ‘ Allah kahretsin sevsene artık beni gerizekalı ya da aşkından geberiyorum ya anla artık diyemedim.Gözlerindeki o kızın ben,ondan vazgeç bak ben buradayım seni sevmeye çok hevesliyim hazırım gel beni sev ’diyemedim.Kahretsin ki diyemedim.Şimdi bunları kendi kendime haykırmak anlamsız ama.Zaten artık hayatımdaki seninle ilgili her şey rengini yitirdi.Cidden rahatladım şu an.Siz de deneyin: Elinize onun fotoğrafını alıp içinizden geçen her şeyi söyleyin ve söyleyemediklerinizden dolayı oluşan o ahmak pişmanlıktan kurtulun.Şifozren bir kızdan masum bir tavsiye.Yine duygu dalgası ve biraz ara …

Yorum Yaz
Bu içeriği paylaşın!
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !